Zofia Oleksiak

13 sierpnia 2026

Kategoria: Felieton

Miasto budzi mnie nie budzikiem, tylko śmieciarką o szóstej rano. Zanim zdążę policzyć wszystkie przekleństwa, które mam na podorędziu, ktoś już gwiżdże w podwórku, a nad głową przelatuje pierwsza syrena. Niektórzy mówią na to hałas. Ja wolę słowo „orkiestra” — może trochę fałszywa, ale jednak grająca specjalnie dla mnie.

Na przystanku znam ludzi z widzenia, choć nigdy się nie przedstawiliśmy. Jest chłopak od wiecznie spóźnionego tramwaju, który biegnie tak, jakby od tego zależała przyszłość demokracji. Jest pani w płaszczu, co sezonowo zmienia kolor włosów, ale nigdy trasy. I jest pan z psem, który wygląda, jakby wszystko już widział — łącznie z każdą moją poranną próbą udawania, że „nie jestem zmęczona, tylko taka mam twarz”.

Rytm miasta to nie tylko korki i deadliny. To też mikrogesty, które sklejają nam dzień: ktoś przytrzymujący drzwi w metrze, nieznajoma podsuwająca mi bilet, gdy automat postanawia się „zaktualizować” dokładnie wtedy, gdy przyjeżdża pociąg. Miasto, wbrew stereotypom, rzadko jest naprawdę anonimowe. Po prostu wymaga od nas większej cierpliwości, zanim pokaże swoją miękką stronę.

Wieczorem, gdy neony wracają do pracy, dźwięki też się zmieniają. Zamiast wiertarek — śmiech spod barów, muzyka z otwartych okien, ktoś ćwiczący na saksofonie trzy ulice dalej. Zauważyłam, że to właśnie wtedy najłatwiej poczuć się częścią czegoś większego niż własny ekran.

Czy miasto męczy? Oczywiście. Ale ten nieustanny szum to także przypomnienie, że obok mnie żyją tysiące równoległych historii. A ja, stojąc w kolejce po kawę, w tramwaju czy na przejściu dla pieszych, nie jestem tylko anonimową sylwetką. Jestem kimś, kto również dokłada swoją małą nutę do tej codziennej, głośnej symfonii.

---