„Ostry dyżur” po polsku


Kadr z serialu „SOR” (2026), źródło: Filmweb

Korekta: Julia Szymikowska

Natalia Szukalska

2–3 minut

Czy „SOR” to sukces na amerykańską miarę, a może po prostu nasz — dobry, bo polski?

20 października miała premierę zaskakująca współpraca Telewizji Polskiej i platformy Amazon Prime. „SOR” to serial medyczny o losach lekarzy i pacjentów ze szpitalnego oddziału ratunkowego. Cały sezon dostępny jest już na platformie streamingowej, a kolejne odcinki mają premierę co tydzień w telewizji. Czy na fali „The Pitt” polska wersja ma nam coś ciekawego do zaoferowania?

Za reżyserię produkcji odpowiadają Sara Bustamante-Drozdek, znana z trylogii „Pieprzyć Mickiewicza”, oraz Sylwia Rosak („Przyjaciółki”, „Barwy szczęścia”). Została ona osadzona w uniwersum dobrze znanej z seriali „Na dobre i na złe” i „Na sygnale” Leśnej Góry, jednak żyje swoim osobnym życiem z własnymi, świeżymi i wyrazistymi postaciami. Na pierwszym planie brawurowy i błyskotliwy doktor Piotr Hajduk (w tej roli Sebastian Dela), który na nowo pojawia się w życiu swojej dawnej miłości — sprawczej i opanowanej doktor Katarzyny Zawadzkiej (Sonia Mietielica). Towarzyszą im równie barwni lekarze-rezydenci (Maciej Bisiorek, Mary Pawłowska, Patrycja Franczak), ordynator ze starej gwardii (Ireneusz Czop), pielęgniarka oddziałowa (Dominika Kluźniak), pozostały personel medyczny i nietuzinkowi pacjenci. Mocne role zaznaczają się nawet na dalszym planie — Maurycy Popiel w roli prokuratora i partnera Zawadzkiej oraz Andrzej Grabowski grający surowego ojca i cenionego kardiologa. Ciekawych przypadków na tym oddziale nie brakuje.

Jednak sytuacje, z którymi mierzą się bohaterowie, wychodzą daleko poza mury szpitala. I tutaj warto podkreślić pierwszy duży plus — problemy społeczne poruszane w serialu, takie jak przemoc domowa, kryzys bezdomności, depresja czy uzależnienia — nie są na siłę zaaranżowane i pozostawione w próżni, o co łatwo przy krótkim czasie antenowym, a przede wszystkim potraktowane z odpowiednią wrażliwością i próbą ich rozwiązania. Mimo intensywnego tempa akcji i dużej liczby wątków równoległych nie występuje poczucie przytłoczenia ani nadmiernej ckliwości. Na korzyść działa jedność czasu i miejsca akcji. Niewiele scen odbywa się poza szpitalem, także osobistych wątków, które zostają wkomponowane w codzienne funkcjonowanie jego pracowników. Pozwala to zobaczyć w nich nie tylko chłodnych profesjonalistów, ale przede wszystkim ludzi. A scenarzystom (Maciej Sobczyk, Zbigniew Zborowski) z pewnością nie zabrakło pomysłowości w tym, jak skomplikować im życia. Momentami nawet trochę za bardzo, niemniej nie wpływa to na mój ogólny odbiór.

Gra aktorska dotrzymuje kroku dynamicznej akcji i sprawia, że autentycznie angażujemy się w losy postaci. Co ważne, każda z nich dostaje sprawiedliwy udział w czasie antenowym i dobrze go wykorzystuje. Duże wrażenie robią także sceny zbiorowe, których choreografia z chirurgiczną wręcz precyzją, daje widzom dostęp do tak lubianych przez nich medycznych niuansów. Wiedza ekspercka, którą lekarze uzyskują w trakcie kilkuletnich studiów, nie jest nam na co dzień dostępna, a dzięki takim produkcjom możemy dostać chociaż jej namiastkę.

Żeby nie było, myślę, że wszyscy doskonale zdajemy sobie sprawę, że trudno o takiego doktora Piotra czy doktora Wojtusia w prawdziwym życiu. Jednak chyba też dlatego tak lubimy historie, które mają szansę się skończyć dobrze bez 12 godzin oczekiwania, z zawsze dobrym i profesjonalnym personelem. W rzeczywistości często brakuje nam szczęśliwych zakończeń, ale i konfrontacji w trudnych sytuacjach. Tak oto „Ostry dyżur” po polsku według mnie możemy nazwać sukcesem, na co wskazują statystyki oglądalności pierwszych odcinków, zarówno w telewizji, jak i streamingu. Można zatem wyczekiwać drugiego sezonu, oby nadszedł tak szybko i sprawnie jak interwencje na tym oddziale.


Skomentuj